Ik moet toch hulp zoeken

Met eten had ik moeite, was overgegaan op vla en pap om iets in mijn maag te krijgen.  De avondmaaltijd ging beter. Ik viel veel af. Ik sliep ook slecht, in mijn hoofd was het een chaos. Ondertussen had ik een nieuwe huisarts en werd zo kundig geholpen.  Ik kreeg van hem de tijd om de situatie uit te leggen.

 Ik ging naar een psychologe. Eerste en meteen  laatste bezoek. Ik kon zo goed beschrijven wat ik voelde, dat zij voor mij weinig kon betekenen. Hoe kan ik “het” een plekje geven, ik voel uitsluitend een enorm gat in mijn hart.  

Daarna is een afspraak gemaakt met een therapeute voor acupressur behandelingen (The Bars). Na de eerste behandeling voelde ik mij al een stuk beter. Sandra liet in de spiegel mijn gezicht zien: ik zag er al meer ontspannen uit. Ik ging er regelmatig heen,  eerst om de 3 weken, daarna met langere tussenpozen. Na een dik jaar was de laatste sessie  vóór de kerstdagen 2019. 

In 2020 heb ik i.v.m. Covid-19 geen afspraak met Sandra kunnen maken, alhoewel ik daar echt behoefte aan had, zeker voor de kerstdagen.

Ik merk dat ik niet te veel aan mijn hoofd kan hebben, verdraag ook geen gewelddadige beelden en heftige boeken. 

Sandra heeft mij zó geholpen. Zij heeft bereikt dat ik nu naar een foto van mijn zoon kan kijken met een trots gevoel, zonder te huilen.