Hoe verder
De eerste keer in Amsterdam was uiterst deprimerend. Het was de stad van Jean-Michel. Hij voelde zich daar thuis. Het Pakhuis, naast het Spui, was een geliefd eetcafé in zijn studententijd, daar zijn wij na de uitreiking van zijn Masterdiploma geweest. Om naar het station te gaan, moet ik altijd langs de Beurs van Berlage, daar waar wij samen een topavond hebben beleefd. Ik zie deze plekken nu met andere ogen.
En toen, werd het lente. Ik was verdrietig dat Jean-Michel het ontwaken van de natuur niet kon aanschouwen.
Na de uitslag van de obductie zijn wij naar Kreta gegaan. Het viel niet mee. Eerste confrontatie was het niet-bellen naar Jean-Michel dat wij goed geland waren. Wij hebben onze afspraak met onze goede vrienden moeten annuleren, wij waren te verdrietig en hadden tijd nodig.
In een nieuwe accommodatie zijn we in een warm bad gekomen. Wij gaan daar nu elke jaar heen en houden contact met elkaar. Wij hebben meteen een plant gekocht voor Jean-Michel. Bij ons afscheid hebben wij de plant achtergelaten en de eigenaren beloofden er goed voor te zorgen. Het jaar daarop stond de plant bij onze aankomst op de buitentafel! Zo’n mooi gebaar.
Ik moest zachtjes huilen achter mijn zonnebril toen ik op het strand een jonge vader met zijn kind zag spelen, lachen en rennen. Ja, zo had Jean-Michel het ook gewild. Het is ook het besef dat ik geen kind van hem zal vasthouden en dat hij dit geluk niet heeft mogen meemaken. Hij was zo trots op zijn nichtjes.
Ik heb veel rust gekregen toen wij de as van Jean-Michel gingen ophalen. Tijdens één van zijn laatste bezoeken had ik hem gevraagd of hij de commode waarop ik hem verschoonde toen hij baby was wilde hebben alsmede een Art Deco lamp. Hij vond het echt top maar wilde wachten totdat hij een groter appartement zou hebben.
Beide zijn nu in zijn oude kamer zoals ik hem beloofd had, ik had het zo graag anders gezien. Zijn urn staat op de commode met de zo geliefde lamp ernaast. Ik sta er elke dag even stil.
Zijn vader heeft een mooi deksel gemaakt met een steen die Jean-Michel had bewaard. Het is zo aandoenlijk.
Jean-Michel is nu thuis, hij is bij mij.
Elke avond leg ik mijn hand op de foto die tijdens het afscheid bijenkomst op zijn kist stond. Die gaat ook mee als wij niet thuis slapen. Het is mijn manier om hem heel dichtbij te voelen.
Op zijn geboortedag, de eerste zonder hem waren wij in Spanje en zijn naar een vlindertuin en daarna naar een boeddhistische tempel geweest.
Op een dag trof ik een bloem van een bougainville binnen op de grond voor de balkondeur! Een speurtocht naar de balkons van de buren leverde niets op: geen bougainville te bekennen.
Het gebeurt ook vaker op andere adressen… Zomaar, een bloem uit het niets. We hebben ze goed bewaard.
Elke merel laat ons aan Jean-Michel denken, alsmede vlinders.
Op elke vakantieadres kopen wij een plantje voor Jean-Michel.
Ik heb de boeken over Griekenland die ik van Jean-Michel voor de Kerst heb gekregen een paar jaren geleden opnieuw gelezen.
Het zien van bepaalde televisiespotjes kwamen heel hard binnen. Ik wist dat hij daaraan had gewerkt.
Ik zal nooit meer zijn lievelingsschotel kunnen bereiden: witlof in de oven.
Heel dichtbij Jean-Michel
In maart 2019 ontvingen wij, met een lieve kaart, het zilver award 2018 voor beste effectiviteit van het ABN Amro campagne. Een zeer bijzonder geschenk van Yvonne Prins en collega’s van UM.
Wij hebben moeite om met de Kerst ons huis de decoreren, Jean-Michel genoot zo van deze periode van het jaar. Wij hebben nu alles naar een opvanghuis in Hoorn gebracht. Zij waren er heel blij mee. Wij hebben nu voor hem een ster in de tuin geplaatst.
